San Francisco III

California: a land of fruit and nuts, either you go nuts or you go fruit.
On the Road, Jack Kerouac

Crazy Tuesday: Yeah, whatever.
Deze dag was op een of andere manier wat gaar, en ik zocht niks echt, behalve chillen chillen en chillen. :P Misschien dat de avond ervoor er iets mee te maken had.. In any case, ik begon mn dag (na yep weer zon ontbijtje)(lang leve mn hostel!)(Hostel California, such a lovely place..) met een ritje in de street car (een ander soort tram) naar the Ferry Building, waar een farmer's market was (teeheehee!).

De market was wel geinig (groente, fruit, nootjes..), en in t gebouw waren allemaal winkeltjes die elke foodie zich zou wensen: goede olijfolie, chocola, echt brood(!)(dat ik uiteraard meteen heb gekocht), en van al dat nog meer. Ahhh. Jammer van mn krappe budget, I tell ya!

Daarna kocht ik mn treinticket naar Davis (waar de conferentie zou zijn), sprak wat Nederlanders die naar een andere conferentie daar gingen (hehehe), en liep langs wat hoge gebouwen (wel mooi!).

Vanuit daar ging ik verder naar mn Goal van de dag: de Golden Gate Bridge over fietsen (was me aangeraden door D., en twas ook heerlijk weer). Alleen.....alleen, de plek waar ik de fiets moest huren. ZUCHT. Ik kwam binnen, en werd aangesproken, in hoge, wannabe-enthousiaste toon maar zonder lach: "You ready to bike the Brrriddggge???" ..mja, die dingen werken bij mij dus niet zo. Dus ik, droogjes, 'ja, ik wil graag een fiets huren'. Ze wilde me meteen van alles laten tekenen, maar ik was Star. En toen moest ik naar een of ander praatje over de route luisteren van een nog irritanter meisje, die elke andere zin "okay guys!" blerde. Zuuuucht. Een average Tae Bo-video is er niks bij. Maar ik wou mn fiets en klemde mn tanden op elkaar (ok ok while letting a cynical remark escape every now and then - eh, gotta let a woman vent at times). Goed, na van alles te hebben getekend en mn paspoort achter te hebben gelaten (mensen, tis maar een fiets!), was I ready..to bike the bridddgeee! (zucht).



De route was -uiteraard- doodsimpel, en had geen okay-guys-uitleg nodig. Het weer was fantastisch, en ik had prachtige uitzichten onderweg. Het was heel relaxed. Ik fietste over de Golden Gate Bridge (sweet!) naar Sausalito, een soort rijk uitstekje van de San Franciscanen, die me heeel erg aan Italie deed denken, het me bovendien liet missen. Ah, la bella Italia.. In any case, ik ging terug met de ferry, en zwaaide nog eens naar Alcatraz
(blijft tof :P).



Na mn fiets terug te hebben gebracht, liep ik wat langs de Piers, maar vond het allemaal wat toeristisch, tot ik een galerie tegen kwam met wat interessante schilderijen (Dali schildert Carroll..!!!), en ik liep naar binnen. Ik kreeg de looks van een mannetje in een pak daar maar negeerde hem en liep naar een andere kamer. Mannetje loopt achter me aan. "Soo, blabla, where are you from?" "Holland" (Ik heb the Netherlands een long time ago opgegeven), en er vormde zich een gesprek over onze origins:

Valerie: "So where are you from then?"
Mister G.: "Why, do I sound from somewhere else then?"
Valerie: "Well the accent gives it away, doesn't it?"
Mister G.: "What do you mean, I speak perfect English!"
Valerie: "Exactly! That's the problem."
Mister G.: "..."
Mister G.: "Hahahaha!"
*Mister G. high-fives Valerie*

Hehehe. :P That was fun. (Mister G. bleek uit Wellington, NZ te komen). Later ging hij me nog van alles over San Francisco vertellen, liet hij zich ontvallen dat 'he knew he would like me', en zei hij (over de pubs and all that in SF): "There are some really nice lounges. Lounge A, lounge B, blablabla." (Lounge XYZ zei hij echt overigens :P). [pause] "But then you probably need to know a local.. you know.." (Valerie zwijgt en denkt er het hare van). Mister G: [pause] "!..Let me give you my card and write down my cell number!" (Val denkt, doe wat je niet laten kan). Ja hoor. :P En net voordat ik ging, zei hij nog, "you know Valerie, you're cute." En Valerie dacht, uh-huh, dat kaartje gooi ik vanavond nog in de hostelkachel. :P Als afscheidsgroet had hij: "Be careful!" ..die ik nog steeds niet echt snap, maar ik draaide om en gaf hem een ironic smile while saying 'Always, always.' ...Ja, het was weer een van die momenten. :P

Ik was er allemaal een beetje klaar mee (niet vreemd naar de situaties described above), en ging terug naar het hostel, waar ik buiten in t gras, in t zonnetje van een biertje genoot. Ahhh. Rust.

Maar het toeval wilde dat ik later in t hostel another madman tegenkwam, die elke vijf minuten beweerde mn naam te zijn vergeten en me Sylvia noemde. Zuuuuucht. Maar ik had honger en ik wilde weer naar buiten (zon! zon!) en haalde hem over mee te gaan (waarom toch?!). We belandden in een tres tres local pub, een beetje te local zelfs (kaal, Amerikaans, basketbal op tv, fastfood), en yep -een ezel in t algemeen eet niet twee keer dezelfde vieze Philly Steak-, maar ik had net een pint op en was hongerig. En ondertussen ging het naam-debat door ("Vanessa?"). Net toen ik dacht dat de raving madman niet gekker ging worden stiet hij een zenuwachtige schrille lach uit, wat vanaf toen de gewoonte werd elke twee zinnen. Zuucht. Waar zijn alle andere sensible travelers? Ik ben toch niet de enige?? ..But maybe yes. Na deze bizarre avond liepen we terug door t park van Fort Mason (mooi!), hing ik nog wat rond en las ik wat, en ging ik slapen. Riiight.

Deze dag was dus behoorlijk bizar en gaar, maar op zich ook wel relaxt. With special thanks to the Californian weather. :)